«لا موکا»، نخستین مکتب آرژانتین برای تراجنسیتی‌های بزرگ‌سال

ماریا آیوسو، لا ناسیون (آرژانتین) – برگردان: ۸‌صبح

ویویانا گونزالیس هشت‌ساله بود که پی برد یک دختر تراجنسیتی است. او با خواهر بزرگ‌تر و مادرش در بوینس‌آیرس زنده‌گی می‌کرد. ویویانا گونزالیس بسیار کوچک بود که خانواده‌اش از کورینتیس به آن‌جا نقل مکان کرده بودند. گونزالیس می‌گوید: «مادرم به عنوان سرپرست ما از هیچ تلاشی برای بزرگ کردن ما دریغ نکرد؛ ما سریع بزرگ شدیم. من وقتی ده‌ساله بودم، به فروختن مواد غذایی شروع کردم و خواهرم به عنوان خدمتکار کار می‌‌کرد.»

گونزالیس در ۱۲ ساله‌گی، برای امرار معاش به روسپی‌گری روی آورد. او می‌گوید: «بسیار فقیر بودم و می‌خواستم ادامه تحصیل بدهم تا معلم یا داکتر شوم. تمام آرزوهایم زمانی نقش بر آب شد که مانع رفتنم به مکتب شدند، زیرا آن‌ها از من خواستند که مثل یک پسر لباس بپوشم. من نمی‌توانستم تن به این کار بدهم؛ این خلاف آن چیزی بود که من خودم را تعریف می‌کردم.»

گونزالیس مجبور شد مکتب را ترک کند. او می‌گوید: «این آغاز مرگ رؤیاهایم بود. من مجبور شدم که پیش از وقت به یک شخص بزرگ‌سال تبدیل شوم و به دنبال پول باشم. مردم علاقه دارند کسانی مثل من را با کلیشه‌های مثل دامن کوتاه، پاشنه بلند، کلاه گیس، روسپی و الکلی برچسب بزنند. آن‌ها درک نمی‌کنند که ما احساس داریم، فکر می‌کنیم، گریه می‌کنیم، می‌خندیم، اهداف و رؤیاهایی داریم.»

اکنون گونزالیس ۴۸ سال دارد و عنقریب رؤیایش به حقیقت می‌پیوندد. او در ماه دسامبر گذشته از Trans Mocha Celis  فارغ شد—یک مکتب دولتی رایگان با سیستم آموزش سریع برای تراجنسیتی‌های بزرگ‌سال که در شهر بوینس آیرس در نوامبر ۲۰۱۱ تأسیس گردید. این اولین مکتب از نوع خود در دنیا بود.

مکتب Trans Mocha Celis یک فضای آموزشی‌ همه‌شمول و مبتنی بر تنوع جنسیتی، سکشوال و فرهنگی است که در پی ادغام دوباره تراجنسیتی‌هایی است که از جامعه طرد شده‌اند، اما به روی دیگران نیز باز است.

در حال حاضر ۱۵۰ دانش‌آموز از ۱۶ تا ۷۰ ساله و بالاتر از آن در صنف‌ها اشتراک می‌کنند. ۴۰ درصد از دانش‌آموزان و نیز تعدادی از استادان تراجنسیتی هستند. اما تعدادی از دانش‌آموزان از محله‌های شهرنشین نزدیک در صنف‌ها حضور دارند؛ مردمانی با هویت‌های جنسی متفاوت و کودکان مهاجران. همه این افراد یک چیز مشترک دارند: در مراحل مختلف از زنده‌گی‌شان از ادامه آموزش محروم شده‌اند و حالا می‌خواهند آموزش‌شان را تکمیل کنند.

نام این مکتب به طور تصادفی انتخاب نشده است. موکا سلیس یک دگرجنس‌پوش متولد توکمان بود که بر ضد خشونت صدا بلند کرد و بعد از تهدید شدن از سوی یک پولیس کشته شد. او نه خواندن را بلد بود و نه نوشتن را‌. داستان زنده‌گی او بیانگر آسیب‌پذیری شدید و نقض حقوق بشری است که جامعه تراجنسیتی  هنوز در آرژانتین با آن روبه‌رو است. اعضای این گروه به حاشیه رانده شده اند و تا همین اواخر مجرم شناخته می‌شدند. میانگین عمر آن‌ها کم‌تر از ۳۵ سال است و برای کسب آموزش و یافتن یک شغل آبرومندانه با مشکلات وحشتناکی روبه‌رو هستند.

یک اصطلاح معروف از یک فعال تراجنسیتی به نام لوهانا برکینز که در یکی از دیوارهای مکتب نقاشی شده است، هدف این مکتب را به خوبی بیان می‌کند: «هرگاه دگرجنس‌پوشی به دانشگاه می‌رود، زنده‌گی‌اش دگرگون می‌شود. بسیاری از دگرجنس‌پوشان در دانشگاه می‌توانند زنده‌گی قاطبه یک جامعه را تغییر دهند.» اکثر زنان تراجنسیتی بازمانده‌گان یک روند حذف هستند؛ بسیاری از آن‌ها مجبور شده اند در کودکی خانه‌شان را ترک کنند و روسپی‌گری تنها راه برای ادامه زنده‌گی‌شان بوده است.

گونزالیس می‌گوید: «من وقتی دختر کوچکی بود، شعر می‌نوشتم و خیلی دوست داشتم به این کار ادامه بدهم، اما شب‌ها و روسپی‌گری باعث شد که دفترچه‌هایم سفید بمانند. با گذشت سال‌ها رؤیاهایم محو و ناپدید شدند. گاهی تو فقط امیدوار هستی که یک چیز خوب اتفاق می‌افتد.»

و این اتفاق، افتاد. یک بعد‌از‌ظهر، رفیقی گونزالیس را به «لا‌موکا» برد. طوری که گونزالیس به یاد می‌آورد، «وقتی رسیدم، کسی مرا با آغوش باز استقبال کرد و چیزی گفت که من از ۱۱ ساله‌گی انتظار شنیدنش را داشتم: به موکا سلیس خوش آمدی، تو مکتب را به پایان خواهی رساند.»

مدیر این مکتب فرانسیسکو کوئنون کارتاس می‌گوید: «این نخستین مکتب تراجنسیتی در دنیا بود. پس از گشایش این مکتب، برنامه‌های پیش‌دانشگاهی در چیلی، برازیل و کاستاریکا آغاز شده است. در آرژانتین، یک مکتب در توکامان و یکی دیگر در بوئنس آیرس زیر شاخه دانشگاه آویلندا فعال است.»

بنیان‌گذاران و استادان این مکتب تا سال ۲۰۱۴ که دیپلوم آن به رسمیت شناخته شد، به ‌گونه رضاکارانه تدریس می‌کردند. در حال حاضر دولت معاش استادان را پرداخت می‌کند، اما «هزینه نگهداری و تعمیر مکتب با تلاش‌های استادان و اعانه‌ها تأمین می‌شود.»

لیولی آریاس، ۳۲ ساله، یکی از استادان تراجنسیتی است که در بخش صحت، جندر و روش‌های مطالعه تدریس می‌کند. او می‌گوید: «۸۰ درصد دانش‌آموزان مشغول روسپی‌گری هستند و بیش‌تر از ۷۰ درصد آن‌ها می‌گویند که دوست دارند کار دیگری انجام دهند. ما پیچیده‌گی زنده‌گی آن‌ها و نوع کمکی که به آن نیاز دارند را درک می‌کنیم. وقتی برخی از آن‌ها می‌گویند که دوست دارند معلم یا وکیل مدافع شوند، من بسیار هیجانی/خوشحال می‌شوم.»

امسال ششمین دور فارغان این مکتب است. اکثر مضامینی که آن‌ها می‌خوانند، مضامینی است که در دیگر مکاتب تدریس می‌شود، اما با رویکرد برابری جنسیتی. گونزالیس می‌گوید «لا‌موکا» باعث شده است او به خودش افتخار کند که او چه کسی هست: «فکر می‌کنم یک روز یک استاد بسیار خوب خواهم شد. آموزش و پرورش کلیدی برای یک زنده‌گی بهتر است، زیرا به ما اجازه حق انتخاب در زنده‌گی را می‌دهد. ما همه حق داریم تحصیل کنیم و رؤیا داشته باشیم.»

مطالب مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن