رویدادهای داخلی

بر انتخابات تمرکز کنید

حمله‌ی تروریستی دیروز بر یک مؤسسه‌ی امدادی در شهرنو کابل، نشان داد که پایان جنگ هنوز یک رؤیا است. طالبان حاضر نشدند که در ماه رمضان جنگ را متوقف کنند. آنان به فضلیت دینی جنگ در این ماه اصرار دارند. برمبنای تفسیر آنان از دین،‌ فضلیت خون‌ریزی در رمضان بیش‌تر است. آنان نظر عالمان دینی افغانستان و کشورهای دیگر را که مشروعیت دینی جنگ را زیر سوال برده بودند، قبول ندارند. این واقعیت‌ها روشن می‌سازد که رهبران طالبان و دسته‌های عملیاتی آنان به جنگ نگاه ایدیولوژیک دارند. برای آنان دین یک آرمان سیاسی و نظامی است که باید جنگ‌جویان‌شان آن را به نحوی تحقق بخشند.

تند شدن سیر حرکت چرخه‌ی کشتار در ماه رمضان از سوی طالبان هم‌چنان نشان‌دهنده‌ی آن است که رهبران این گروه به مذاکره با امریکا هم نگاه تاکتیکی دارند. آنان می‌خواهند امریکا با سازمان‌شان به توافق برسد، دست از حمایت نیروهای امنیتی افغانستان بردارد و میدان شغالی بگذارد که تا طالبان به جنگ ادامه دهند. محاسبه‌ی نظامی طالبان و حامیان خارجی‌شان حتماً این است که با بیرون شدن نیروهای امریکایی، توازن در میدان نبرد به سود دسته‌های نظامی طالبان تغییر می‌خورد و آنان با شدت بیش‌تر به جنگ ادامه می‌دهند.

طالبان طرحی برای پایان جنگ ندارند. جنگ زمانی به پایان می‌رسد که آتش‌بس برقرار شود و تمام طرف‌ها روی یک نقشه‌ی راه برای آینده‌ی سیاسی افغانستان مذاکره کنند. اما به نظر می‌رسد که فعلاً چنین چیزی در دستور کار طالبان نیست. آنان به دوام جنگ و خون‌ریزی فکر می‌کنند. روشن است که  اگر طالبان به جنگ اصرار کنند، مذاکره‌ی آنان با ایالات متحده هم به بن‌بست می‌رسد. وقتی طالبان حاضر به توقف خشونت و مذاکره با حکومت و دیگر جهت‌های وطنی برای پایان جنگ نباشند،‌ مذاکره‌ی آنان با امریکا هم به بن‌بست می‌خورد. امریکایی‌ها قبلاً گفته‌اند که برای آنان دشوار است تا صرف با گروه طالبان به توافق برسند و کل جامعه‌ی افغانستان را نادیده بگیرند. روشن است که اگر ایالات متحده بدون دریافت هیچ امتیازی نیروهای نظامی خود را از این‌جا بیرون کند، ‌وضعیت دهه‌ی نود که منجر به تقویت القاعده در افغانستان و ظهور طالبان شد،‌ تکرار می‌شود.

کشورهای منطقه، کشورهای جهان، نیروهای سیاسی داخلی و مردم افغانستان هیچ کدام برگشت افغانستان به وضعیت قبل از سال ۲۰۰۱ را نمی‌خواهند. برگشت به افغانستان طالبانی، مورد قبول هیچ جهت داخلی و خارجی نیست. تنها راهی که برای ختم جنگ می‌ماند، این است که طالبان با حکومت و دیگر نیروهای سیاسی داخلی مذاکره کنند و روی یک نقشه‌ی راه به توافق برسند. روشن است که توافق روی این نقشه‌ی راه، نظم مبتنی بر قانون اساسی و دموکراسی نماینده‌گی را صدمه نزند. این امر زمانی ممکن است که در قدم اول خون‌ریزی متوقف شود؛ ولی حوادث روزهای اخیر نشان می‌دهد که طالبان هنوز آماده نیستند. ‌آنان به این نتیجه نرسیده‌اند که راه‌حل مذاکره است، نه جنگ. برای آنان تا هنوز مذاکره با امریکا، جنبه‌ی تاکتیکی دارد. رهبران طالبان که در شهرهای پاکستان زنده‌گی می‌کنند، هیچ تشویشی از دوام جنگ ندارند و هزینه‌ی آن را نمی‌پردازند.

در چنین شرایطی لازم است که نیروهای سیاسی افغانستان و حکومت، بر انتخابات ریاست جمهوری ‌تمرکز کنند. نیروهای سیاسی، حکومت و کمیسیون‌های انتخاباتی باید روی کارشیوه‌ی برگزاری انتخابات، ‌اصلاح فهرست رای‌دهنده‌گان و مسایل تخنیکی و سیاسی مرتبط با آن به تفاهم برسند تا انتخابات ریاست جمهوری در سایه‌ی اعتماد سیاسی برگزار شود. انتخابات ریاست جمهوری فرصتی است که شهروندان جمهوری در دفاع از دموکراسی نماینده‌گی بسیج شوند. مذاکره‌ی امریکا با طالبان در دوحه تا جایی روند آماده‌گی برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری را کند ساخته بود،‌ ولی حالا دیگر وقتش است تا بر برگزاری انتخابات شفاف تمرکز شود تا حکومتی که در آینده روی کار می‌آید، از مشروعیت لازم برخوردار باشد و اگر طالبان آماده به مذاکره و حل سیاسی شدند، آن حکومت صلاحیت لازم را برای گفت‌وگو داشته باشد.

مطالب مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا