رویدادهای داخلی

جرگه‌ی جناحی

فردا ارگ، جرگه‌ای برای مشورت در مورد مذاکره با طالبان برگزار می‌کند. اگر این جرگه فرصتی برای نمایش همبسته‌گی سیاسی کابل و شکل‌گیری اجماع می‌بود، ‌انتقادی بر آن وارد نبود. اما دیده می‌شود که این جرگه سبب افتراق بیش‌تر سیاسی شده است. داکتر عبدالله، حامد کرزی و نامزدان انتخابات ریاست از شرکت در جرگه‌ی ارگ که برای مشورت در مورد مذاکره با طالبان برگزار می‌شود، ‌خودداری و امتناع کرده‌اند. آنان به وضوح گفته‌اند که هدف جرگه برای آنان روشن نیست. نامزدان انتخابات ریاست جمهوری ارگ را متهم کرده‌اند که از جرگه بهره‌برداری کمپینی می‌کند. آقای غنی هم تا حال به این انتقادها پاسخ نگفته است. ایشان تا حال با نیروهای سیاسی مهم در مورد جرگه‌ی مشورتی هم، صحبت نکرده است.

چنین می‌نماید که آقای غنی انتقاد‌ها را جدی نگرفته است. برخی از احزاب سیاسی در دیدار با رهبران حکومت، میکانیزمی را برای گزینش اعضای جرگه پیشنهاد کرده بودند. اما ارگ هم به این پیشنهاد وقعی ننهاد. جالب این است که حتا داکتر عبدالله و مقام‌های شورای عالی صلح به جرگه‌ی فردا نمی‌روند. این‌ها نشان می‌دهد که این جرگه را صرف یک جناح حکومت وحدت ملی برگزار می‌کند. از قراین برمی‌آید که کشورهای حامی افغانستان هم نگاه مثبت به جرگه ندارند.

ولی با جود همه‌‌ی این‌ها، حکومت اصرار دارد که الّا و لابد باید جرگه‌ی مشورتی برای مذاکره با طالبان برگزار شود. از آن‌جایی که جناح عبدالله و دیگر نیروهای سیاسی عمده در جرگه حضور ندارند، ‌این جرگه را می‌توان یک گردهمایی جناحی نام گذاشت که در آن آقای غنی متکلم وحده خواهد بود و هیچ نوع بحث سازنده در آن صورت نخواهد گرفت. جرگه فرصتی خواهد بود برای آقای غنی تا مواضعش را بیان کند. بعید نیست که از این جرگه آن طوری که مخالفان ارگ می‌گویند، ‌بهره‌برداری کمپینی شود.

افغانستان در وضعیت کنونی نیاز به افتراق سیاسی ندارد. لازم بود که در مورد مذاکره با طالبان و مسایل مرتبط با آن در کابل یک اجماع سیاسی ایجاد می‌شد. افغانستان که نظم جمهوری مبتنی بر قانون اساسی را پذیرفته است باید در مورد مذاکره با دشمنان این نظم به تفاهم می‌رسیدند. جرگه‌ی فردا فرصتی برای ایجاد این تفاهم می‌بود،‌ ولی از یک ماه پیش پیدا بود که نیروهای سیاسی عمده و نامزدان انتخابات ریاست جمهوری در آن شرکت نمی‌کنند.

این جرگه در وضعیتی برگزار می‌شود که حتا شورای عالی رهبری مصالحه هم شکست خورده است. سیاست‌مداران بیرون از حکومت به آقای غنی اعتماد نکردند و تلاش‌های آغاز شده است که دوبار این شورا شکل بگیرد. حتماً مخالفان سیاسی ارگ منتظر اند که در جرگه‌ی فردا چه گفته می‌شود‌، ‌تا متناسب به آن واکنش خود را تنظیم کنند. هیچ بعید نیست که مخالفان سیاسی ارگ هم در واکنش به جرگه‌ی فردا یک گردهم‌آیی تنظیم کنند و در آن به نکوهش آقای غنی بپردازند. روشن است که این امر، عمق بیش‌تری به افتراق سیاسی می‌بخشد.

افتراق سیاسی در حالی تقویت می‌شود که کشور بیش‌تر از همه به اجماع سیاسی نیاز دارد. حتا برخی از نهادهای جامعه‌ی مدنی هم جرگه‌ی فردا را رد کرده‌اند. لازم بود که آقای غنی اول تفاهم سیاسی ایجاد می‌کرد و بعد جرگه‌ای می‎ساخت که در آن همه نیروهای سیاسی حضور می‌داشتند. جرگه‌ای که در آن همه نیروهای سیاسی حضور نداشته باشند،‌ نمی‌تواند منشای تغییر مثبت شود. مصوبات جرگه‌ی فردا را در مجموع نظرات یک جناح تشکیل‌دهنده‌ی حکومت محاسبه خواهند کرد.

افتراق سیاسی بیش‌تر به سود دشمنان نظم مبتنی بر قانون اساسی و اصل جمهوری تمام خواهد شد. متأسفانه که صنف سیاسی کابل، نمی‌تواند منافع زودگذر جناحی و انتخاباتی را خرج منافع عمومی کند. انتظار مردم افغانستان این بود که یک توافق جمعی و موضع واحد میان بیش‌تر نیروهای سیاسی‌ای که زیر چتر نظم جمهوری قرار دارند به وجود بیاید ولی این آرزوی مردم افغانستان تا حال محقق نشده است.

مطالب مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا