رویدادهای داخلی

جرگه صلح یا جرگه اختلاف و دشمنی؟

س. پامیری

به زودی قرار است جرگه صلح که ابتکار آن به دست آقای غنی است، در کابل برگزار شود. غنی به رغم مخالفت‌های گسترده‌ای که با برگزاری این نشست وجود دارد، با جدیت ولی به تنهایی در پی برگزاری آن است. این در حالی است که شمار بزرگی از گروه‌ها و شخصیت‌های سیاسی به شمول داکتر عبدالله، رییس اجراییه حکومت، جرگه مشورتی صلح را تحریم کرده‌اند و قرار نیست در آن حضور داشته باشند. لیست افرادی که جرگه صلح را تحریم کرده‌اند، بلند بالاست.

تلویزیون آریانا نیوز  لیستی را منتشر کرد که بر‌اساس آن پنجاه شخصیت سیاسی و سیزده حزب  این جرگه را تحریم کرده‌اند. در این لیست اکثر نامزدان انتخابات ریاست جمهوری، شخصیت‌های سیاسی و قومی و حتا کارمندان حکومتی افغانستان نیز شامل‌اند. گسترده‌گی شمار تحریم‌کننده‌گان به اندازه‌ای است که حتا شامل معاون شورای عالی صلح، حاجی دین‌محمد، نیز می‌گردد. در لیست تحریم‌کننده‌گان اعضای قبلی گروه طالبان مثل ملا عبدالسلام ضعیف و ملا عبدالوکیل متوکل نیز شامل‌اند. به همین دلیل است که در حلقات سیاسی کابل، این جرگه، جرگه‌ی «اختلافات، تقابل و انقطاب» نام گرفته است.

متحدان بین‌المللی افغانستان به شمول امریکا نیز از برگزاری این جرگه حمایت نمی‌کنند و آن را تلاش بی‌ثمری در روند مذاکرات جاری با طالبان می‌خوانند. رقبای غنی این جرگه را یک فرصت کمپینی برای اشرف غنی می‌پندارند و ادعا می‌کنند که اشرف غنی با این کار در پی تامین مشروعیت برای خودش و تبلیغات برای انتخابات ریاست جمهوری است.

واقعیت این است که بر‌اساس بند هفتم ماده شصت‌و‌چهارم قانون اساسی، رییس جمهوری صلاحیت برگزاری لویه‌‌جرگه را به استثنای یک حالت دارا می‌باشد. البته کسی تا کنون صلاحیت رییس جمهور غنی را مبنی بر برگزاری لویه‌جرگه به چالش نکشیده است. مشکل موجود بر سر چرایی برگزاری جرگه مشورتی صلح و ترکیب و مدیریت آن است. متأسفانه دولت افغانستان تاکنون قانون مشخصی در رابطه به برگزاری جرگه‌ها ندارد و این سبب شده است که رییس جمهوری با استفاده از این خلاء قادر باشد هر‌طوری که بخواهد، جرگه برگزار کند. در زمان حامد کرزی نیز چنین بود. کرزی با وجود مخالفت‌های گسترده، دو بار در زمان اقتدار خودش جرگه را فرا خواند و از آن در راستای منافع سیاسی خود سود برد.

اشرف غنی در نقض مواد قانون اساسی به گواه تاریخ، چند قدم پیش‌تر از حامد کرزی گذاشته و اقدامات فراوانی را انجام داده است که خارج از حیطه صلاحیت‌های قانونی‌اش و خلاف روح قانون اساسی افغانستان است. من در این‌جا قرار نیست لیست مواد قانون را که از سوی آقای غنی نقض شده است، تذکر بدهم؛ تنها به همین اکتفا می‌کنم که دولتی که آقای غنی در رأس آن قرار دارد، خلاف روح قانون اساسی است و به همین دلیل هم غنی باید این را درک کند که یک رییس جمهوری خلاف قانون اساسی نمی‌تواند هر‌طوری که خودش می‌خواهد، قانون اساسی را تفسیر کند و هرچه دلش خواست، انجام دهد. حضور غنی در کرسی ریاست جمهوری، محصول یک توافق سیاسی است و به همین دلیل او باید در استفاده از صلاحیت‌های قانونی رییس جمهور این نکته را به خاطر داشته باشد که مشروعیت اقدامات او تنها در صورت توافق داکتر‌ عبدالله، دارای مشروعیت است و بس.

از سوی دیگر، افغانستان به عنوان یک کشور گرفتار بحران و جنگ، نیازمند است تا اقدامات کلان ملی خویش را بر اجماع ملی بنا کند و بر مبنای رضایت و حمایت جمعی حرکت کند. در شرایطی که داکتر عبدالله، شریک آقای غنی، به شمول شمار زیادی از سیاست‌مداران تأثیر‌گذار کشور جرگه را تحریم کرده‌اند و به نسبت به اهداف آن مشکوک‌اند، برگزاری این جرگه تنها به بی‌اعتمادی بیش‌تر، انقطاب بیش‌تر و اختلاف بیش‌تر دامن می‌زند و فضا را برای سوء‌استفاده دشمنان افغانستان و گروه‌های نیابتی‌شان مساعدتر می‌کند.

علاوه بر این، غنی با لجاجت همیشه‌گی خویش افرادی چون ضیاالحق امرخیل را در گروه برگزاری جرگه جابه‌جا کرده است. این نیز نشانگر آن است که غنی در پی بهره‌برداری سیاسی و کمپینی از این فرصت است. امرخیل یک شخصیت بدنام است. او در انتخابات سال ۲۰۱۴ زمانی که رییس دارالانشای کمیسیون مستقل انتخابات بود، تقلب‌های گسترده و سازمان‌یافته‌ای را برای اشرف غنی فراهم کرد که در نتیجه آن هم انتخابات بدنام شد و هم کشور تا آستانه یک جنگ داخلی دیگر رفت. این بار نیز حضور او به عنوان معاون کمیسیون برگزاری جرگه مشورتی صلح، نشانگر این است که آقای غنی جرگه مشورتی صلح را در راستای اهداف شخصی خودش سمت‌و‌سو خواهد داد.

اشرف غنی باید این نکته را بداند که دامن زدن به اختلافات کلان ملی و ایجاد انقطاب بیش‌تر، به سود افغانستان نیست. آقای غنی در دوران کار خود به اندازه کافی انقطاب و اختلاف ایجاد کرده است. این انقطاب‌ها از همین حالا اثرات ناگواری بر وضعیت عمومی کشور، روحیه نیروهای امنیتی و مردم و تعامل افغانستان با متحدان بین‌المللی‌اش گذاشته است. در شرایطی که همه مخالف برگزاری جرگه مشورتی صلح‌اند، برگزاری آن بر بی‌اعتمادی و اختلاف نظر منجر شده و آقای غنی را در انزوای بیش‌تر قرار می‌دهد.

لیست تحریم‌کننده‌گان لویه‌جرگه مشورتی صلح

١. انورالحق احدی

٢. حامد کرزی

٣. رنگین دادفر سپنتا

۴. محمدحنیف اتمر

۵. ضرار احمد مقبل عثمانی

۶. عبدالکریم خرم

٧. ادیب فهیم

٨. عنایت‌الله بابر فرهمند

٩. اسدالله سعادتی

١٠. شیدا‌محمد ابدالی

١١. جنرال بصیر سالنگی

٢١. جنرال مرادعلی مراد

١٣. مسعوده جلال

١۴. جاوید لودین

١۵. ویس برمک

١۶. عبدالحفیظ منصور

١٧. داکتر محی‌الدین مهدی

١٨. مسعود خلیلی

١٩. رحمت‌الله نبیل

٢٠. لطیف پدرام

٢١. سیداحمد گیلانی

٢٢. استاد عطامحمد نور

٢٣. سیدمنصور نادری

٢۴. احمدضیا مسعود

٢۵. یونس قانونی

٢۶. گلبدین حکمتیار

٢٧. داکتر فرامرز تمنا

٢٨. جنرال دین‌محمد جرات

٢٩. جنرال عبدالرشید دوستم

٣٠. محمدکریم خلیلی

٣١. حاجی محمد محقق

٣٢. صلاح‌الدین ربانی

٣٣. امیر اسماعیل خان

٣۴. لالی حمیدزی

٣۵. همایون همایون

٣۶. ظاهر قدیر

٣٧. سیداسحاق گیلانی

٣٨. بسم‌الله محمدی

٣٩. نورالحق علومی

۴٠. احمدولی مسعود

۴۴. محمدعلم ایزدیار        

۴٣. فوزیه کوفی

۴٢. نجیب‌الله مجددی

۴١. امان‌الله گذر

۴٨. جنرال عتیق‌الله بریالی

۴٧. ملا عبدالوکیل متوکل

۴۶. ملا عبدالسلام ضعیف

۴۵. مصطفی ظاهر

۵٠. محمدانور جگدلک

۴٩. عبدالستار سعادت

…………………………………

۱. حزب جمعیت اسلامی افغانستان

۲. حزب وحدت شاخه استاد خلیلی

۳. حزب وحدت شاخه استاد محقق

۴. حزب جنبش ملی

۵. حزب افغان ملت

۶. حزب اسلامی شاخه حکمتیار

۷. حزب محاذ ملی

۸. حزب نجات ملی

۹. روند دفاع از ارزش‌های جهاد و مقاومت

۱۰. حزب پیوند ملی

۱۱. حزب هم‌بسته‌گی‌ ملی

۱۲. حزب وفاق ملی

۱۳. حزب ترقی مردم افغانستان

۱۴. حزب مشارکت ملی

۱۵. حزب مشارکت ملی

برچسب ها

مطالب مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن